امروز ...

به اندازه تمام غروبهای نبودنت دلم گرفته

چقدر بیزارم از این بهمن ماه سرد

سرد

      سرد

           سرد

                سرد

                      سرد

                           سرد

                                سرد

مثل دستهای من وقتی شنیدم ... ( اصلاً شنیدم یا ... ؟)

مثل ...

نمی دانم

نفهمیدم دمای برف بهمن پایین تر بود یا دمای آخرین بوسه ای که روی گونه های سردت گذاشتم و ...

سفید شدی

            مثل

                برف

                      بهمن ماه

و

   سفید ماندی

               حتی سفیدتر از برف

بگذار هر چه می خواهند بگویند

من که ادعایی نکردم

اما ...

        تو لا اقل نگو

تو که با ثانیه ثانیه این غزلها نفس کشیده ای

تو که با بغضشان گریه کرده ای

تو که ...

       تو لا اقل نگو

بگذار بقیه هر چه می خواهند بگویند

من آن اندوه سرشارم که روزی شعله زد آهم            

   و لرزید آسمان از ناله های گاه و بیگاهم

مرا در آتش عشقت چنان پروانه سوزاندی

 ولی صد سال دیگر هم " من از یادت نمی کاهم"

اگر قصد سفر داری نمی گویم نرو اما ...                   

        جهان را بی نگاه تو نمی خواهم نمی خواهم

تو می دانی که چشمانت تمام هستی من بود            

        گرفتی هستیم را پس نگو از رنجت آگاهم

تویی آماده رفتن و من تنهاتر از هر شب                   

                                                برو ای مهربان اما...

                                                       " تو را من چشم در راهم "

دلم گواهی بد می دهد باز

نمی دانم چرا...

دلم که می گیرد اصلا انگار دنیا کوچک می شود

تمام این روزها هر چه پیشتر می روم بیشتر از خودم دور می شوم و به تو نزدیک.

تو فقط نرو...

همان جا باش...

قول می دهم اینقدر بیایم تا برسم...

تو فقط ...

"ای برده امان از دل عشاق کجایی؟ تا سجده گذارم"